Zasady rachunkowości

Poprzez zasady rachunkowości rozumie się reguły stworzone na podstawie przepisów prawa, zgodne ze standardami rachunkowości.

Sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych

Do systemu przetwarzania danych wprowadza się sprawdzone pod względem formalnym, merytorycznym i rachunkowym dowody księgowe dotyczące operacji gospodarczych, przy zapewnieniu ciągłości zapisów oraz bezbłędności działania stosowanych procedur obliczeniowych. Dokonywane zapisy muszą odzwierciedlać stan rzeczywisty.

Zasada memoriału

W księgach rachunkowych jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte przychody i związane z nimi koszty dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty.

Zasada współmierności

Dla zapewnienia współmierności przychodów i związanych z nimi kosztów do aktywów lub pasywów danego okresu sprawozdawczego zaliczać koszty lub przychody, które dotyczą przyszłych okresów i przypadających na dany okres sprawozdawczy kosztów, które nie zostały jeszcze poniesione.

Zasada ostrożności

Zasada ostrożności oznacza, że należy w wyniku finansowym, bez względu na jego wysokość, uwzględnić:

– zmniejszenia wartości użytkowej lub handlowej składników aktywów, w tym również dokonywane w postaci odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych;

– wyłącznie niewątpliwe pozostałe przychody operacyjne i zyski nadzwyczajne;

– wszystkie poniesione pozostałe koszty operacyjne i straty nadzwyczajne;

– rezerwy na znane jednostce ryzyko, grożące straty oraz skutki innych zdarzeń.

Wymienione powyżej zdarzenia należy uwzględnić również wtedy, gdy zostaną one ujawnione między dniem bilansowym a dniem, w którym rzeczywiście następuje zamknięcie ksiąg rachunkowych.

Zasada istotności

Dla zachowania rzetelnego i jasnego obrazu sytuacji majątkowej i finansowej jednostki przy określeniu polityki rachunkowości należy zapewnić wyodrębnienie w rachunkowości wszystkich zdarzeń istotnych do oceny sytuacji firmy, pamiętając o zachowaniu zasady ostrożności.

Zasada ciągłości

Oznacza ona, że przyjętą politykę rachunkowości należy stosować w sposób ciągły, pamiętając o dokonywaniu w kolejnych latach obrotowych jednakowego grupowania operacji gospodarczych, wyceny aktywów i pasywów, w tym także dokonywania odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych, ustalania wyniku finansowego i sporządzania sprawozdań finansowych tak, aby za kolejne lata informacje z nich wynikające były porównywalne.  Wykazane w księgach rachunkowych stany aktywów i pasywów na dzień ich zamknięcia należy ujmować w tej samej wysokości, w otwartych na następny rok obrotowy księgach rachunkowych.